عطششکن بازی وبلاگیای راه انداخته و دعوت کرده تا دربارۀ مسجدهای دوستداشتنیمون بنویسیم. من به دیدن مسجدی که اهالیش پرتکاپو و فعال هستن و به جووناشون جولان میدن، رغبت دارم. از دیدن مسجدی که بروبچههاش به فکر و اندیشیدن بها میدن و براش وقت صرف میکنن، حظ میبرم. اما فارغ از این حرفا، چن تا مسجد هست که برام حس و حال نوستالژیکی داره؛ که البته امری شخصی محسوب میشه.
- معماری و فضای قدیمی مسجد جامع ارومیه برام پر از احساسات قشنگه. چه قدر جا داشت برای کودکیهای من! از بس دالانهای تو در تو داشت؛ یادش به خیر قایمباشکهامون! خورشید که از طاقها و مجراهای سقفش میتابید، سحر میشدم...
- مسجد صفی رشت حسی از بلوغ داشت برام. هیچ وقت از نماز خوندن توش خسته نشدم. نمیدونم چه طور توصیفش کنم. توصیفش سخته. چه قدر قرائت امام جماعتشو که با لهجۀ فصیح کربلایی نماز میخوند دوست میداشتم. جر و بحثهای سیاسیمون با رفقا تو اون مسجد هم عالمی داشت... یادش به خیر!
- مسجد جامع قاین حسی از غربت داشت برام؛ غریبیمو باهاش تقسیم میکردم انگار. چه قدر معماریش مجذوبم کرده بود!
- مهدیۀ همدان رو دوست میداشتم؛ و کلاسهای اخلاق دکتر حائری رو دوستتر. هفتهای یه روز، طبقۀ بالاش گعده داشتیم با دکتر حائری و اخلاق شبّر رو بحث میکردیمو دل و جانمونو صفا میدادیم. خوش ایامی بود...
- مسجد گوهرشاد مشهد برام قطعهای از بهشته. از گوشه گوشهش خاطره دارم. هنوزم که هنوزه، از هر کجای مشهد که بخوام وارد حرم بشم، مسیرمو طوری عوض میکنم که از صحن گوهرشادش وارد شم. بارها شده ساعتها تو اون مسجد نشستمو فکر کردم؛ به همه چی.
- مسجد دانشگاه تهران رو برای صفا و صمیمیت دانشجوهایی که توش وول میخورن دوست دارم؛ به خصوص شهرستانیها و خوابگاهیهاش که به اندازۀ کافی تابلو هستن. کاش متولیانش قدردان ِ این همه انرژی و روحیۀ جووناش باشن و بیش از پیش مایه بذارن تو برنامههاشون.
طبق روال مرسوم بازیهای وبلاگی، دعوت میکنم از دودینگهاوس، طعم عسل، نیمچهبلاگ حامد، نفسانیات یک من، مدیر پارسیبلاگ، مادرستان، گلدختر و دفترچه یادداشت تا دربارۀ مسجدهای دوستداشتنیشون خردک مطلبی بنویسن. چنانچه کسی از دوستان هم بود که تمایل داشت در این باره بنویسه، مطلعم کنه تا لینکشو اضافه کنم.
اجابت فرمودند:
مدیر پارسیبلاگ: مساجد دوست داشتنی
مادرستان: جایی که...
دودینگهاوس: مسجدهای دوست داشتنی ام
گلدختر: مساجد خاطره انگیزم
Y! messenger
